پژوهش: پایان نامه کارشناسی ارشد رشته کشاورزی در مورد محصولات جالیزی

Written by 92 on ژانویه 18, 2016 and posted in مهندسی کشاورزی - دامپروری.

با عنوان :  محصولات جالیزی

در ادامه مطلب می توانید تکه هایی از ابتدای این پایان نامه را بخوانید

و در صورت نیاز به متن کامل آن می توانید از لینک پرداخت و دانلود آنی برای خرید این پایان نامه اقدام نمائید.

دانشگاه ازاد اسلامی واحد دامغان

پایان نامه کارشناسی ارشد رشته کشاورزی

با موضوع 

محصولات جالیزی

برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده درج نمی گردد

تکه هایی از متن به عنوان نمونه : (ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

مقدمه

 1-1- اهمیت پژوهش:

محصولات جالیزی مانند محصولات مهم کشور می باشد که سطح زیر کشت قابل توجهی را به خود اختصاص داده می باشد، به طوری که سطح زیر کشت این محصولات تنها در استان لرستان بالغ بر 13627 هکتار می باشد. گل جالیز با نام علمی Orobanche spp انگل مطلق ریشه گیاهان دو لپه بوده و به دلیل فقدان برگ و کلروفیل با جذب آب و مواد غذایی از گیاه میزبان سبب کاهش رشد و عملکرد، ایجاد پژمردگی و در نهایت مرگ آن می گردد (عکس1-1). کاهش عملکرد بسته به شدت حمله فرق می کند در بعضی موارد زارعین به دلیل شدت آلودگی زمین کشت شده را رها می کنند. دامنه میزبانی این انگل در بین گیاهان دولپه وسیع بوده که در این خصوص می توان به گیاهانی مانند آفتابگردان، گلرنگ، بادمجان، گوجه فرنگی، توتون، عدس، باقلا، نخود، کلزا، هویج و بعضی درختان میوه همچون بادام، زردآلو و غیره تصریح نمود.(موسوی و شیمی، 1376). در بازدیدی که از مزارع مناطق گوناگون لرستان به اقدام آمد نظاره گردید که حتی بعضی از مزارع تا 100 درصد مورد خسارت گل جالیز واقع شده اند و کشاورز زمین را به حال خود رها کرده می باشد. به طوری که نتایج آزمایشات مختلف هم نشان داده گل جالیز می تواند عملکرد محصولات مختلف مانند هندوانه [Citrullus lanatus (Thunb) Mansf.] خربزه (Cucumismelo L.)، گوجه فرنگی(Lycopersicon esculentum L.) ، آفتاب گردان (Helianthus annus L.) و نخود (Pisum sativum L.) را به ترتیب 50، 52-13، 15، 90-20 و 80 درصد کاهش دهد. عملکرد باقلا (Vicia faba L.) و توتون ((Nicotiana tabacum L. نیز به شدت تحت پارازیته شدن این انگل قرار می گیرد. رویش شدید گل جالیز در بسیاری از مناطق دنیا نیز موجب می گردد که کشاورزان زمین کشت مورد نظر را رها سازند به طوری که فقط در چهار کشور مراکش، پرتقال، اسپانیا و سوریه 63 درصد از مناطق کشت باقلا مورد هجوم گل جالیز گونه O. crenata قرار گرفته می باشد (مین باشی معینی، 1382). به علاوه گل جالیز موجب کاهش کیفیت محصول نیز می گردد. این انگل موجب کاهش مواد معدنی در محصولات، کاهش ارزش محصول و یا بروز محصول غیر قابل عرضه به بازار می گردد (Foy et al., 1989).

دلایلی چند اهمیت این پژوهش را چند برابر می کند مانند اینکه: گل جالیز در مرحله ای روی سطح خاک نظاره می گردد که خسارت عمده ای به گیاه میزبان وارد نموده و به علاوه ارتباط مستحکم بین انگل و میزبان سبب شده که روشهای کنترل این انگل مشکل گردد. چرخه زندگی گل جالیز با بذر شروع می گردد، بذر از طریق تحریک مواد مترشحه ریشه گیاه میزبان شروع به جوانه زدن می نماید و پس از اتصال به گیاه میزبان زندگی خود را ادامه می دهد. این انگل دارای بذرهای بسیار ریز بوده به نحوی که بطور تقریبی 100 میلی گرم بذر گل جالیز حاوی تعداد 20000 بذر می باشد و هر بوته گل جالیز حدود 250000 بذر تولید می کند که این بذرها توسط باد و آب آبیاری به راحتی جابجا می شوند، از علت های دیگر مهم بودن این پژوهش این می باشد که اغلب بذرهای گل جالیز دارای قوه نامیه بالایی می باشند به طوری که در شرایط آزمایشگاهی به مدت سیزده سال و در شرایط مزرعه ای به مدت دوازده سال می توانند این قوه را حفظ کنند (مین باشی معینی، 1382).

عکس 1-1 : مزرعه آلوده به گل جالیز در استان لرستان

حداکثر فاصله بذر از ریشه میزبان برای تأثیرپذیری از مواد محرک جوانه زنی 2 سانتی متر و مدت زمان لازم برای تأثیرپذیری گل جالیز از مواد محرک ریشه میزبان پس از آماده سازی آن بین 48-24 ساعت می باشد (مین باشی معینی، 1382) پس از جوانه زدن بذر گل جالیز ریشه اولیه از درون پوسته بذر خارج می گردد و اطراف ریشه گیاه میزبان استقرار می یابد. نفوذ به داخل ریشه میزبان از طریق ترشح آنزیم ها و همچنین فشار مکانیکی سلولهای مکنده (Haustorium) انجام می شود که موجب جدا شدن سلولها از یکدیگر می شوند.

سرانجام بافت مکنده سیستم آوندی گیاه میزبان را به سوی گیاه انگل سوق می دهد، که با ادامه این اقدام گیاه میزبان به تدریج ضعیف شده و در صورت ادامه یافتن به مرگ میزبان منجر خواهد گردید (مین باشی معینی، 1382). همچنین روشهای مختلفی برای کنترل این گیاه انگل گل دار تاکنون در نظر گرفته شده می باشد که هر کدام در نوع خود به گونه چشم گیری مؤثر واقع نبوده اند به گونه مثال: کاربرد روشهای زراعی مانند آیش و تناوب به دلایلی همچون بقاء زیاد بذر این گیاه انگلی در خاک اثرات قابل توجهی ندارد مبارزه مکانیکی مثلاً وجین دستی هزینه بر بوده و در صورت اجراء به ریشه های گیاهان میزبان صدمه می زند. مبارزه شیمیایی بر علیه این گیاه توسط سموم تدخینی مانند کلروپیکرین و واپام (متام سدیم) صورت گرفته می باشد (Wilhelm, 1962) و یا در لبنان برای مطالعه گل جالیز روی سیب زمینی از ریم سولفورون بهره گیری گردید، از آنجایی که بعضی ارقام به این ترکیب شیمیایی حساس بودند تولید محصولاتی به صورت غده هایی کوچک، ترکدار و بدشکل شدند. مثال هایی از این قبیل نشان دهنده چندان مؤثر نبودن بهره گیری از روش شیمیایی در کنترل گل جالیز می باشد. همچنین وجود ارتباط مستحکم مورفولوژیک و فیزیولوژیکی نیز بین انگل و میزبان سبب شده که روشهای کنترل این انگل مشکل گردد (Haidar et al., 2005). لذا نیاز به کنترل این گیاه انگل گلدار آن هم در قالب یک مبارزه بیولوژیک با بهره گیری از قارچهای آنتاگونیستی خصوصاً فوزاریومها به شدت احساس می گردد و امری ضروری می باشد.

1-2- اهمیت گل جالیز

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید 
                   

1-2-1: جایگاه گل جالیز در رده بندی گیاهان

گیاهان انگل گل دار تعدادی از مجموعه گیاهان عالی را تشکیل می دهند که تمام یا قسمتی از دوره حیاتی خود را از طریق جذب مواد غذایی از گیاهان دیگری به نام میزبان، به سر می برند. گیاهان انگل گل دار دارای 8 راسته، 15 تیره، 186 جنس و 2532 گونه می باشند و جمعاً یک درصد از مجموعه گیاهان گلدار را تشکیل می دهند. از بین 15 تیره مربوط به گیاهان مزبور تیره گل جالیز (Orobanchaceae) از نظر اقتصادی، اهمیت خاصی دارد. این تیره دارای 14 جنس می باشد که مهمترین آنها از لحاظ خسارت به گیاهان زراعی جنس Orobanche یا گل جالیز می باشد. این جنس دارای 150 گونه بوده که در بین آنها گونه های O. aegyptiaca و O. ramose در ایران خسارت قابل توجهی را به محصولات کشاورزی وارد می کنند. از گونه های مزبور O. aegyptiaca در بیشتر مناطق ایران پراکنده بوده و تمامی مطالعات انجام شده روی گونه مزبور انجام گرفته می باشد. ( موسوی و شیمی، 1376)

1-2-2- بعضی مشخصات ظاهری گل جالیز گونه O. aegyptiaca

این گیاه یکساله بوده و فاقد برگ سبز رنگ می باشد. ساقه ها راست و نرم بوده و حدود 40-15 سانتیمتر طول دارند. ساقه ها معمولاً منشعب (Branched) و دارای کرکهای غده ای (Glandular- pubescent) و برگهای فلسی شکل می باشد. گلها آزاد (Loose) بوده و تعدادی از شاخه های گل دهنده 10-20 سانتیمتر طول دارند. هر گل توسط یک برگ (Bract) که به اندازه کاسه گل (Calyx) یا کوچکتر از آن می باشد و دو برگچه (Bracteole) باریک به اندازه برگک و یا کمی درازتر از آن، احاطه شده می باشد. کاسه گل استوانه ای با 4 عدد لبه تیز سه گوش بوده که معمولاً درازتر از استوانه ی کاسه گل می باشد.

جام گل (Corella) بنفش متمایل به آبی، بعضی وقتها متمایل به سبز و به طول 30-20 میلیمتر می باشد. استوانه جام گل خمیده (Curved) بوده و در بالای تخمدان (Ovary) باریک و در انتها پهن می گردد. لب بالایی (Upper Lip) جام گل از دو لب (Lobed) درست شده می باشد در حالی که لب پایینی (Lower Lip) از 3 لب پهن درست شده می باشد. تمام لب ها بیضوی و نوک گرد هستند. پرچمها (Stamens) زیر قسمت فشرده گلبرگها متصل شده اند. بساکها (Anthers) پشمی با موهای سفید هستند. میوه، یک کپسول دارای تعدادی بذر می باشد. ( موسوی و شیمی، 1376)

مشخصات بذر:

بذور گل جالیز نیز معمولاً قهوه ای تیره، بیضی شکل در اندازه 25/0 × 35/0 میلی متر می- باشد و وزن بذور بین 3 تا 6 میکروگرم می باشد. بدون ذکر گونه، وزن هزار عدد بذر گل جالیز را بین 6/3 تا 1/7 میلیگرم ذکر می کند. تعداد بذر تولید شده توسط هر ساقه معمولاً خیلی زیاد می باشد به طوریکه در گزارشی اظهار گردیده که هر عدد ساقه O. minor بیشتر از 100000 بذر تولید می کند (Kuijet, 1969).

1-2-3- بیولوژی گل جالیز:

چرخه زندگی گل جالیز با بذر شروع می گردد که از طریق تحریک مواد مترشحه ریشه میزبان شروع به جوانه زدن می نماید و پس از اتصال به ریشه گیاه میزبان، زندگی خود را ادامه می دهد. با خروج گل جالیز از خاک مرحله رشد زیرزمینی گل جالیز به پایان می رسد. پس از تولید گل و کپسول های حاوی بذر زندگی این گیاه انگلی خاتمه می یابد و چرخه زندگی گیاه جدید در روی میزبان دیگری آغاز می گردد (مین باشی معینی، 1382).

الف- جوانه زدن

بذر گل جالیز وقتی که ترشحات ریشه گیاهان (مواد محرک شیمیایی) میزبان را دریافت می کنند جوانه میزند. استرایگولاکتون ها یک گروه لاکتون های سزکوی ترپن هستند که موجب تحریک جوانه زنی بذور گل جالیز می شوند. استرایگولاکتون های طبیعی عبارتند از: استرایگول، سورگولاکتون، سورگومول و ترکیب مصنوعی آنها به نام GR24 می باشد. از دیگر مواد محرک جوانه زنی بذر گل جالیز می توان به اوروبانکول و آلکترول تصریح نمود. بذر گل جالیز برای پذیرش این مواد محرک بایستی به مدت زمان مشخصی از چند روز تا چند هفته بسته به درجه حرارت محیط آب جذب کند. به این اقدام اصطلاحاً آماده سازی گویند که در طی آن بازدارنده های جوانه زنی از بذر خارج شده و توازنی بین آنها و مواد محرک جوانه زنی به وجودمی آید. مواد محرک جوانه زنی پس از فرق ریشه های اولیه گیاه میزبان از آنها ترشح می گردد و بیشترین تأثیر در ناحیه 3 تا6 میلیمتری اطراف ریشه میزبان می باشد. حداکثر فاصله بذر از ریشه میزبان برای تأثیرپذیری از مواد محرک جوانه زنی2 سانتی متر و مدت زمان لازم برای تأثیرپذیری گل جالیز از مواد محرک ریشه میزبان پس از آماده سازی آن بین 48-24 ساعت می باشد. بذور گل جالیز در صورت دریافت نکردن مواد محرک جوانه زنی می توانند قوه نامیه خود را در شرایط آزمایشگاهی به مدت سیزده سال و در شرایط مزرعه ای به مدت 12 سال حفظ کنند (مین باشی معینی، 1382).

تعداد صفحه :79

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

قیمت : چهارده هزار و هفتصد تومان

***

—-

پشتیبانی سایت :        ———-        serderehi@gmail.com